This is such a happy day! Ngayon ko lang muli ito naramdaman makalipas ang limang taon. Sa wakas, may grades na ako sa graduate school! I know I still have a long way to go, but I will finish this.

It's true that I find fulfillment in teaching, but I derive such immense happiness in being a student.

Naalala ko tuloy yung nasabi sa akin 'nung isang tao dati, "Sana napapasaya rin kita ng ganyan (referring to how my thesis grade made me feel)." Saya saya lang!

My Yearbook Write-Up

I was able to access my UP Webmail account after two years bringing up old files and papers I've written during my undergraduate years. As I was going through my folders and old files, I stopped at one particular email -- one sent by my ex of almost five years. It is my supposed write up for our college yearbook. I asked him to write it on the cover of one of my Starbucks planners (which I stashed somewhere after the break up), so I wasn't able to post it here because I just don't feel like typing it myself. This is the first time that I'm letting the INTERNET world read this, probably the only way it can be "published" since my yearbook has not yet, and I guess, will never ever see the light of day.


In my wildest dreams, you always play the hero. In my darkest hour of night, you rescue me, you save my life.

In the course of our lives, we come to a point where we feel inconsolable and alone. We struggle against intangible demons, to grapple for sanity amidst the chaos in our existence. It is such rarity that someone can pull another off the claws of this hell unscathed. But even short of a miracle to make this person feel wanted and cared for. A miracle... a dream come true… these are what this singularly selfless person personified for me. A gifted and motivated soul; one can see in his eyes the fire to accomplish beyond what is expected of him. Indeed, accomplish and succeed he has done in his life. Mau is a friend, confidante, brother, and teacher to many. They love him with unquestioning fervor because they know he will fight their wars with them, if not for them. Fearless and strong-minded, he is never afraid to articulate whatever his thoughts are. Mau has a strong groundwork for his ideologies which will be instrumental to his success in all his forthcoming endeavors. All those who love him have nothing but praises and pride in all his current and future triumphs that we are so sure he will achieve.

Aristotle said it best… love is composed of a single soul inhabiting two bodies. I’m so fortunate to have my soul completed by one such as Mau.

~Your Sandman

On the Passage of Time

Went to UP and got hold of Kule (after almost a year!) and behold I came across this passage in the front page to remind me, yet again, of what I have been pondering all this time.

‎"The time in between, the now, is an interval spent on thinking about where I am headed, if indeed I want to get somewhere. It is marked by random thoughts on the passage of time, and why, always, I do not feel as if time has moved at all." [Mercado, Kule 2011]

Reminiscing UP Life with Best Friends

I just spent two days with college best friends. Roamed around UP... filed applications... tracked down profs... walked through the familiar corridors of AS, SC and FC...went inside UP Infirmary again... watched with glee how freshies underwent their routine physical exam (you should see their faces, they're so funny!)... rode IKOT and other UP PUV's... sat cross-legged by the LIB walk... walked to the OUR from AS and back... bought school supplies from Miranda (note: global warming, no plastics!)... had cold fruit shakes at Lutong-Bahay or Lutong Kapitbahay (whatever!) and spent hours there talking... went to the mall to watch a movie (just like we used to when we cut classes back then)...

and, chatted with, nodded, smiled, and laughed at familiar people, scenes and college routines long missed. Drenched in sweat, exhausted yet extremely HAPPY.

Tribung UP, Sugod! 71st Samsung UAAP Cheerdance Competition 2008

Muli, ipinakita ng UP ang kagalingan at katalinuhan nito sa katatapos lamang na UAAP Samsung Cheerdance Competition na ginanap sa Araneta Coliseum.

'Di mahulugang-karayom yung lugar ng mga taga-Peyups kanina. Sobrang nagsisisiksikan ang mga tao kahit sa mga pasilyo at hagdan. At 'di ng nabigo ang pagsugod ng mga isko't iska sa Araneta sapagkat muling nai-uwi ang korona bilang pinakamahusay sa larangang ito!

Though I can't say that it was perfectly executed, the entire performance was still amazing! Inspired by an ethnic concept, the UP Pep Squad surely outshone all the other teams. Amidst skepticism by other schools to the point of mockery, the squad's performance showcased the ingenuity and the creativity of the people behind them and of the performers as well . Indeed, as according to the voice over (prior to the performance), "UP is the BENCHMARK OF CREATIVITY AND ORIGINALITY."

And that won't surely label us as claimers. Especially when most of the squads just copied UP routines just like the "trophy stunt" (apologies for the lack of a more technical term) which was ever present in most of the stunts! hehehehe...

Our barkada has always been a follower of the Cheering competition, way back college, so we can at least say that all the squads did very well this year. The bar is constantly being raised, season after season.

It was very difficult to name our top three squads, biases aside. But as always, FEU placed only third because of a major fault when they actually did better than UST. Personally, I think Ateneo, Adamson and FEU performed better than UST... because the latter seemed to have succumbed to mediocrity (all of a sudden) and they shouldn't even be in the top three. I expected more from UST. And as to their banner, "U can't beat Salinggawi twice," good thing you stashed it away!

The UP Pep Squad surely did a wonderful performance, successfully blending ethnic with the modern. It was superb! They again raised the art of cheerdancing to the next level... that is, cheerdancing with a substance.


By the way, Here are the scores of this year's cheerdance competition:

UP Pep Squad
93.30
UST Salinggawi Dance Troupe*
85.27
FEU Pep Squad
83.96
Ateneo Blue Babble Battalion
83.81
Adamson Pep Squad
81.04
UE Pep Squad
72.89
DLSU Animo Squad
70.07
NU Pep Squad
68.36
(*Di pwedeng mag-sourgraping kasi anlayong agwat!!)


UNIBERSIDAD NG PILIPINAS!!!
Matatalino. Walang takot kahit kanino.
Hinding-hindi magpapahuli.
Ganyan kaming mga taga-UP!

Mabuhay ang UP PEP!
Mabuhay ang Unibersidad ng Pilipinas

Blue Form

Mabigat ang mga paang binagtas ko ang baku-bakong daan papuntang UP Press. Sa isang kuwarto sa ikalawang palapag naghihintay ang taong pipirma sa papel kong tangan mula sa Tanggapan ng Ugnayang-Pang-Gradwado ng kolehiyo. Pagkatapos ng mahabang lakaran, sa isang kuwarto sa dulo ng pasilyong tumutunghay sa madilim na imprenta sa ibaba titila ang aking mga hakbang. Sa harapan ng mesang punung-puno ng mga papel sesentensyahan ang muli kong pagsubok sa pagpapalawak ng kamalayan. Subalit bago pa man tuluyang lumipad at pumaimbulong sa himpapawid ay naulinigan ang pagtangis ng mga inakay na nangungulila at nangangailangan ng pag-aaruga. Kung kaya't agad akong bumalikwas at pansamantalang itinigil ang pangangarap. Mas kinakailangan ako ng mga inakay. Mas matimbang na ngayon ang kanilang mga pangarap. At kailangan kong bumalik para tulungan silang makamit iyon.

Natapos ko ang Batsilyerato sa Arte ng Kasaysayan sa loob ng apat na taon ng walang bahid pula sa aking mga marka. Ipinagmamalaki ko iyon kasi pinaghirapan ko. Kung pagsusunog nga ng kilay na matatawag ay malamang wala na akong kilay ngayon. 'Di ko binigo ang aking mga magulang, pamilya at kaibigan. Higit sa lahat, 'di ko binigo ang sarili ko. Ngunit sa unang pagkakataon, kung kailan ako nagkatitulo at mas lumawak ang kamalayan ay tsaka naman ako naduwag... Sa unang pagkakataon ay pipirma ako ng blue form. Magda-drop ako.

Ngunit karuwagan nga bang maituturing ang pag-drop o ito'y simpleng pagtanggap lamang ng pagkatalo? Marahil ay maari rin naming sabihin na pinili ko lang kung ano ang mas matimbang para sa akin at para sa ikabubuti ng nakararami?

Masarap mag-aral. Nakakatuwa ang pakiramdam noong muli akong pumasok sa paaralan bilang isang gradwadong mag-aaral. Nakakapanibago. Heto na naman ang syllabus, ang reading list, mga kahingian, at higit sa lahat ang mga papel! Na-miss ko nang gumawa ng papel... ang magbasa at manaliksik ng mga libro sa aklatan – mga librong nagluluma na at halos wala ng yatang nais magbukas ng mga ito. Makalipas ng isang taong pamamahinga, sabik akong muli na hasain ang isip at pigain ang utak sa lahat ng kaya nitong ibigay. Natuwa ako sa aking ginagawa. Bagama't may mga pagkakataon na halos maiyak at mawala sa sarili dahil hindi ko magawang maisatitik ang ninanais kong konklusyon sa ginagawang pagsusuring-aklat, ay natapos ko rin ito at matagumpay na naprisinta sa klase. Ngunit hindi ito ang katapusan. Ito'y simula pa lamang.

Sa puntong ito tila may napansin akong kakaiba. Tila nawala sa isip ko na isa rin pala akong guro. At sa estado ngayon ng buhay ko, iyon ang mas mahalaga. Hindi lang ako nagtatrabaho para kumita. Tumutulong ako sa paghubog sa kamalayan ng mga kabataan. At dahil sa muling pagkahilig sa pag-aaral, tila nakaligtaan ko ang mahalagang tungkuling iyon.

Hindi naman masama na pagsabayin ang dalawa, subalit para sa isang taong nagsisimula pa lamang sa bokasyong ito, tila kailangan ko munang magtuon ng atensyon sa kung ano ang mas mahalaga. Kaya ko pa naming tuparin ang mga pangarap ko sa hinaharap ngunit ang mga kabataang naghihintay ng matinong aralin sa araw-araw ay mga tinig na hinding-hindi ko kayang pagbingi-bingihan. Kung kaya, mabigat man ang aking kalooban, kailangan kong tanggapin ang desisyong ito. Ganito talaga ang buhay. Mahirap manimbang... mahirap magsakripisyo.

'Di ko pa rin tapos mapapirmahan ang blue form. Maghahabol na naman ako ng pagsasara ng opisina. Bukas sa dekano naman ng Kolehiyo. Kung tanungin man niya kung bakit bigla ganoon ang aking naging pasya, alam ko na ang aking itutugon. "May mga pangarap na mas kailangang maunang matupad."

Alaala ng Pagtatapos

Isa na marahil ang Pagtatapos sa mga pinakapaborito kong pagdiriwang sa buong buhay ko. Ang natatanging martsang tila nilikha para lamang sa okasyong ito ay tila mga ulap na nagdadala sa akin sa ibang dimension. Isang lugar kung saan nagkakaroon ng katuparan ang mga pangarap at mga alaala ng mga taon ng pagpapagal ay isa-isang binabalik-balikan at sa gunita'y muling binubuhay.

Isang taon na nang ako ay nagtapos sa Unibersidad. Ngunit hanggang ngayon ay buhay na buhay pa rin sa aking gunita ang kakaibang galak at ligaya ng araw na iyon. Maging ang mga araw ng paghahanda bago pa nito – mula sa pagpili ng barong na isusuot, ang pagkakakilala ni Papa kay DJ; hanggang sa pag-akyat sa entablado ng College Graduation at ang muling pagsabit ng medalya sa University Graduation, ang lahat ng ito ay tila awiting nire-rewind ngayon sa aking isipan.

Ang sarap balik-balikan ng araw na iyon. Bagama't lubos ang kaligayahang dulot nito, hindi maitatago ang lungkot na nadarama ng lahat. Kalungkutang bunsod ng paghihiwalay ng mga kaibigang magka-agapay na sinuong ang mga pagsubok ng pag-aaral sa Unibersidad. Tila hinuhudyat nito ang pagtatapos ng isa pang kabanata ng buhay. Ang paglalagak sa mga makabuluhang karanasan, mga paghihirap at tagumpay, mga kasiyahan at kalungkutang sama-samang pinagsaluhan sa isang bahagi ng nakaraan na tinatawag na alaala kung saan ito'y unti-unting aagiwin, aalikabukin at sa pagdating ng panahon ay makakalimutan.

Asan na ba ang SUTLA? Sila Best, Rosa, Carl, Yani, Shyn at sina Nancy at Chai? Asan na sila? Asan na tayo?

Naalala ko habang binibigay ni Karina David ang kanyang makabuluhang pananalita noong araw na iyon, nagawa kong mag-type sa aking celfone ng isang pamamaalam. Makalipas ang isang taon ay pormal ko itong ibabahagi sa kawalan. Para na rin mabawasan ng laman ng telepono at upang balik-tanawin ang nakaraan:

"Sadyang kaybilis ng panahon. Kailan lang ay nakapila tayo sa AS101, umaasang sa wakas ay mapapabilang din tayo sa mga tinaguriang Iskolar ng Bayan. Nangangamba pa nga tayo noon. 'Di mawari ang nararamdaman. Dala marahil ng isang bagong kapaligiran. Nahihiya, ngunit may tapang na hinaharap ang bawat mukhang nakakasalubong na tila ba sumusukat sa ating pagkatao. Mga mukhang tila nagsasabing, "Di ka bagay dito!" "Ano ang kaya mong gawin?" "Kakayanin mo ba?"

Ngunit heto tayo ngayon. Sinasaksihan ang pagdiriwang ng tagumpay laban sa mga hamong nabanggit. Pinatunayan natin sa lahat at sa ating sarili an gating kakayahan at katalinuhan at sa loob ng apat na taong pagpapagal ay tinamasa rin natin ang pagiging ISKOLAR NG BAYAN.

Pormal nang nagtapos ang aking buhay kolehiyo. Kasabay nito ay ang pamamaalam sa mga nakasanayan – mga monay at taho na nagsilbing almusal; ang walkathon habang lumilipat ng klase; ang pagtambay sa dorm ni Best; ang napakadalang na pagshoshoms sa sunken; ang panananghalian sa FC Gallery 2; ang pagpapa-photocopy sa SC; ang paghuhugas ng paa sa CR; ang pag-cutting class kasama si Best upang pumunta sa SM at manood ng sine pantagal bagot sa araw-araw na pag-aaral; ang pagpupuyat, pandadaot, pamamahiya, pagpapacute, pagdarasal, pagte-text brigade, pag-iyak at pagtawa...Higit sa lahat ang mga nakasanayang propesor at mga kaklaseng naging kaibigan. Sa inyong lahat na bumuo ng mga pahina't nagbigay-kulay dito, maraming salamat!

Sa likod ng mga alinlangan ukol sa hinaharap, naroon pa rin ang pagnanais na balik-balikan ang mga masasaya't nakaka-iyak na alaala nang sama-samang pagbubuo ng mga pangarap sa UP. Isang taos-pusong pagbati sa ating lahat sa ating pagtatagumpay!

Subalit hindi dito natatapos ang ating pakikibaka. Ang malaki at malawak na mundo ay naghihintay. Ipamahagi ang katutuhanang ipinamana sa atin ng Unibersidad. Ipagpatuloy ang pakikibaka bilang ISKOLAR NG BAYAN... sapagkat ang bayan ay matagal nang naghihintay."